In tien bezoekt Jikke samen met haar autistische zoon Jop op Hemelvaartsdag het graf van haar ouders. Daar begint hun reis naar het verleden. Ontmoet de broers en zussen uit het streng gelovige gezin waarin Jikke opgroeit en hoor de fluisterende geheimen die de muren van het ouderlijke huis verbergen.
Een novelle met autobiografische aspecten’, zo staat aan het begin van dit kleinood te lezen. Welke aspecten autobiografisch zijn en welke niet wordt niet duidelijk, maar is ook niet van zo heel veel belang. Jikke de Jager heeft met 'tien' een bijzonder boekwerkje gemaakt: in nog geen honderd pagina’s weet ze een heel verhaal te vertellen dat boeit. Aan de hand van tien haiku’s (de tien hoofdstukken) vertelt ze tien verhaaltjes aan haar autistische zoon Jop waarin gaandeweg haar streng protestantse jeugd duidelijk wordt. Een jeugd waarin ze de nodige krassen heeft opgelopen, met traumatische gebeurtenissen en veel geheimen, maar waaruit ze sterker tevoorschijn gekomen is. Sober beschreven met rake karakterbeschrijvingen en, ondanks de beperkte omvang, veel zeggingskracht. De bijzondere hoofdstukaanduiding draagt bij aan de samenhang tussen de verhalen: het zijn tien aparte verhalen maar ze horen wel bij elkaar. Een mooi geschreven verhaal, bijzonder qua inhoud en vorm.
Carol Tummers
Zwarekousenkerk is een meeslepend verhaal over anders-zijn, elkaar en het verleden begrijpen en kunnen loslaten. Jikke en Jop wandelen met een rugzak vol verhalen over dijken en langs rivieren. Een tocht die hen dichter bij elkaar brengt en waarin 'streepjesdag' en 'biddag' elkaar raken.
Haar eerste novelle 'Tien: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10'* schreef de auteur onder het pseudoniem Jikke de Jager, dit vervolg onder haar eigen naam. Ook dit boekje is een 'novelle met autobiografische aspecten’. Jikke neemt haar autistische zoon Jop, hij is inmiddels volwassen en woont zelfstandig, een paar dagen mee op pad. Allebei met een rugzak vol verhalen over hun beider jeugd: die van haar in geschreven en die van hem in getekende vorm. Net als in het eerste boek zijn het op zich losstaande verhalen maar toch vormen ze samen een ketting van herinneringen. In sobere, krachtige en meeslepende stijl wordt de lezer meegenomen op de tocht die Jikke en Jop maken over dijken, langs rivieren en kastelen. Een tocht die hen door de verhalen die ze elkaar vertellen dichter bij elkaar brengt en inzicht geeft in elkaars jeugd en in elkaars eigenheid. Zonder enige verbittering maar met humor, verbazing en veel liefde voor haar zoon geschreven. Indrukwekkend geschreven boekje. Bijzonder qua inhoud en vorm en mogelijk heel herkenbaar voor lezers met een autistisch kind. Wederom een prachtig kleinood.
Carol Tummers
Het feestelijk ingepakte setje boeken is gewonnen door: Nancy Bastiaans- Lommen
